Barnaba Mądrecki był gościem programu „Wspólne Popołudnie” w TVP. W studiu rozmawiał o książce „Przedsiębiorstwo Cisza”, pamięci zapisanej w bieszczadzkim krajobrazie oraz o rajdzie, który pozwala wejść do świata opisanego w książce.
W pobliżu Zatwarnicy, pod bieszczadzką ziemią, działa stacja Hylaty. Nie podnosi wibracji i nie stroi świadomości. Rejestruje fale ELF powstające podczas burz na całej planecie — od Afryki po Amerykę Południową. Oto historia rezonansu Schumanna, polskich naukowców i instalacji, wokół której legenda zdążyła wyrosnąć szybciej niż wiedza.
Od miesięcy słyszymy o działaniach profilaktycznych mających ograniczyć konflikty między ludźmi a niedźwiedziami w Bieszczadach. To ważny kierunek. Tyle że czasem warto po prostu pojechać w teren i zobaczyć, jak wygląda to w praktyce.
Tak trafiłem do Suchych Rzek. Na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego stoi tam śmietnik odporny na niedźwiedzie. Problem w tym, że został zafoliowany i zabezpieczony przed użyciem.
Nie planuję każdej godziny. Nie dlatego, że gardzę planami. Po prostu zbyt często widziałem, jak najciekawsze rzeczy dzieją się obok nich.
Kilka dni temu, w samym środku upału, zamiast realizować kolejny punkt dnia, siedziałem po szyję w źródlanym potoku ukrytym tak dobrze, że większość ludzi przejdzie obok niego i niczego nie zauważy. Woda była lodowata. I chyba właśnie dlatego przypomniała mi coś ważnego.
Znalazłem ją na ścieżce po deszczu. Czarno-żółta, błyszcząca, wielkości dwóch palców. Wziąłem ją na dłoń — i stałem chwilę nieruchomo, patrząc na coś, co wygląda jak miniaturowy smok. Taki z miękkimi łapkami i uśmiechniętym pyszczkiem. Taki, który po prostu jest.
Są miejsca, które nie oferują niczego. Nie ma widoku na szczyty, nie ma tablicy informacyjnej, nie ma powodu, żeby zatrzymać się dłużej niż na jedną noc. Jest drewniany stół, dwie świece i kubek z czajem. I cisza, która nie jest brakiem dźwięku — tylko brakiem żądań.
Droga prowadzi dalej, ale nie ma znaczenia, gdzie się kończy. Za kolejnym zakrętem jest po prostu więcej przestrzeni. Kolejne drzewa, kolejny chłód, ten sam brak pośpiechu.
Wzgórza nie oczekują uwagi. Nie trzeba ich zdobywać, opisywać ani układać z nich planu na resztę wyjazdu. Land Rover jedzie wolno, koła chrzęszczą na szutrze, a bieszczadzki przewodnik po prostu zna trasę – bez zbędnych słów, bez narzucania czegokolwiek.
Można jechać dalej. Albo znowu się zatrzymać, otworzyć okno i wpuścić do środka zimne, czyste powietrze, w którym nie ma żadnych pytań o jutro.
Przez dwa dni przejechaliśmy około 450 kilometrów po szutrach, stokówkach i drogach, których próżno szukać w turystycznych folderach. Był deszcz, błoto, mgły, niedźwiedzie przy trasie, wilk obserwujący nas z pola i ogniska kończące się grubo po trzeciej nad ranem. Ale ten rajd nie był o „zaliczaniu atrakcji”. Był o zmęczeniu, wspólnej drodze, ciszy lasu i Bieszczadach, które dalej potrafią być dzikie, surowe i prawdziwe.
Nie ma tu historii, która prowadzi do wniosku.
Jest przejazd, krótki postój i światło, które trafiło się po drodze.
Dziewczyna stoi na dachu auta, gdzieś nad Zalew Soliński. Panorama się rozjeżdża, bo sprzęt nie nadążył za momentem. I dobrze. Dzięki temu nic nie jest do końca „ładne”.
To zdjęcie nie jest o miejscu.
Raczej o tym, że czasem warto skręcić bez powodu i zatrzymać się wtedy, kiedy nic tego nie wymaga.
Reszta nie potrzebuje dopowiedzenia.
Nie każde miejsce zapamiętuje się przez to, co się w nim wydarzyło.
Niektóre zostają w człowieku dlatego, że przez chwilę wszystko było tam dokładnie takie, jakie powinno być.
Tak właśnie pamiętam Siekierezadę — nie jako knajpę, nie jako legendę, ale jako przestrzeń pełną ludzi, historii i tej szczególnej ciszy, która pojawia się dopiero wtedy, gdy milknie gwar.
Najpierw jest łuna. Nie miasto, nie ulica, nie wieża, tylko jasność podniesiona nad krawędź świata, jakby ktoś po drugiej stronie gór odsunął na moment ciężką zasłonę nocy. W czasach, gdy noc była jeszcze prawdziwą nocą, a nie słabszą wersją dnia, taki blask znaczył więcej niż dziś całe rozświetlone miasta. Może właśnie dlatego w Cisnej powstało podanie, że z Łupiennika widać Lwów.
To nie jest opowieść o tym, czy rzeczywiście można było dostrzec miejskie światła aż stamtąd. To raczej historia o wyobraźni dawnych ludzi, o ciemności, która miała wagę, i o miejscu, które było czymś więcej niż przystankiem dla turysty między barem a pamiątkową tablicą. Bo Cisna, jeśli odedrzeć ją z gotowych legend, okazuje się miejscem zaskakująco twardym: z hutą żelaza, sztolniami, wodnymi urządzeniami przemysłowymi i pamięcią, która nadal siedzi w terenie — choć trzeba się po nią schylić.
Cena zmartwychwstania i litr przy nodze.
To nie jest opowieść o bieszczadzkiej bohemie. To raport z mechanizmu, w którym sacrum poezji zostało zmielone na drobne w turystycznej maszynce. Rychu Szoczyński nie był „leśnym mędrcem” z folderu – był praktykiem przetrwania, który zrozumiał, że kuracjusz z Polańczyka zapłaci każdą cenę za iluzję spotkania z „dzikim człowiekiem”. Nawet jeśli ta iluzja śmierdzi wódką i arabskim przekładem.
Czego tu brakuje? Uczciwości w tej wymianie. Bo turysta kupował nie tomik, a rozgrzeszenie z własnego, uporządkowanego życia, zostawiając poecie flaszkę, która go powoli zabijała.
Warto pamiętać: w Cisnej nic nie jest takie, jak w opowieści przewodnika. Pod warstwą „legendy zakapiora” zawsze znajdziesz konkret: świerzb na łydce Kulentego, zmęczenie materiału ludzkiego i ten moment przerażenia, gdy pieniędzy jest już tyle, że nie starcza sił na ich wydanie.
Wniosek jest prosty: Bieszczady to nie tylko góry. To archiwum ludzi, którzy zmartwychwstają co piętnaście minut na leżance, żeby zdążyć na kolejny autokar. I nie ma w tym żadnej magii. Jest tylko biologia i bilans strat.
Bieszczadzki mit nie wziął się z jednego zdjęcia wschodu słońca i jednej piosenki przy ognisku. To mieszanka historii (wysiedlenia, cisza po ludziach, powojenne “zamknięte”), przyrody (dzikość, wielkie lasy, zwierzęta, przestrzeń), ludzi (uciekinierzy, twardziele, romantycy i cynicy w jednym) oraz sztuki, która zrobiła z tego wszystkiego legendę. Problem w tym, że mit często jest wygodny – dla promocji, dla statystyk, dla “ładnej opowieści” – i potrafi przykryć sprawy brzydsze: konflikty o lasy, sezonową turystyczną gorączkę, wymazywanie pamięci miejsc, które były czyimś domem. Ja to widzę codziennie w terenie jako Przewodnik po Bieszczadach: mit działa, bo daje obietnicę wolności. Tylko że wolność w tych górach ma cenę. I warto ją rozumieć.
Cisza nie zawsze jest ucieczką.
Czasem jest tylko chwilą bez funkcji, bez narracji i bez potrzeby, żeby „coś z tego było”.
Napisałem tekst o ciszy, która nie zmienia życia, nie leczy i niczego nie obiecuje.
I właśnie dlatego bywa potrzebna.
🚙 Wiosną 2026 rusza Rajd Bieszczady według Barnaby – kilka dni jazdy po dzikich szutrach, dawnych wsiach i widokowych dolinach. Bez rywalizacji, za to z opowieściami, wspólnotą i wieczornym ogniskiem.
W tym jednym kadrze zamyka się cała historia Siekierezady. To miejsce, gdzie krzyżują się wspomnienia, a mrok walczy ze światłem świecy. Dawniej urżnąć się wódką, by przetrwać chaos. Dziś elektronika wykrzykuje numery, a ikoniczny wisielec wisi wciąż, w akcie ponurego sadyzmu.
Naleśnik Gigant – bieszczadzka legenda na talerzu Zrodził się z potrzeby nakarmienia wygłodniałych turystów i drwali, dziś jest kulinarnym symbolem Bieszczad. Gigant to nie zwykły naleśnik – to porcja wielkości tarczy, smażona jednostronnie, podawana z owocami, śmietaną i cukrem pudrem. Jego receptura to pilnie strzeżony sekret, a zjedzenie całego solo – wyczyn godny dyplomu. Skąd się wziął, jak powstaje i dlaczego stał się viralowym wyzwaniem? Poznaj historię placka, który wyrósł na lokalną ikonę.
No to mamy kolejny bieszczadzki smaczek, co to z miejsca łapie za duszę i każe się zastanowić nad tym, co to te Bieszczady w sobie kryją. Tym razem coś dla koneserów historii, dla tych, co lubią, jak las sypie im niespodziankami, i dla każdego, kto wie, że prawdziwy bieszczady przewodnik to nie tylko mapa, ale i opowieść. Zdjęcie przedstawia pocisk moździerzowy, co to wbił się w bieszczadzkiego buka. Przygotujcie się, bo to jest opowieść z dreszczykiem, konkretnym kwiecistym opisem i z nutą bieszczadzkiej prawdy.
W Bieszczadach Bukowców jest wiele, ale ten jeden to ostatni legalny punkt przed dzikim Opołonkiem czy Źródłami Sanu. Pamiętasz moją majówkową wyprawę 19-stką z Koniarki? To właśnie tutaj zaczyna się dalsza historia. Zobacz, jak wczesną wiosną, przy niskiej trawie, odkrywam zapomniane cmentarze, spotykam jaszczurki i wilki, a nawet znajduję ślady pradawnych paśników dla żubrów. To miejsce, gdzie czas się zatrzymał, a prawdziwy Przewodnik Bieszczady to intuicja i ostrożność. Przejdź dalej i zobacz, co kryje ten niezwykły zakątek – tylko uważaj na stare piwnice!
Land Rover, błoto po pachy i Bieszczady pełne historii. Tu, gdzie kiedyś płynęła ropa, dziś rdzewieją blaszane wrota do przeszłości. Natura budzi się do życia, a ja i mój wół roboczy stajemy naprzeciw bieszczadzkim wyzwaniom. To nie tylko auto, to kawałek surowej rzeczywistości, gdzie przeszłość czeka na poboczu.
Zamiast standardowego spaceru po bieszczadzkich deptakach zaplanowałem „rajzę” precyzyjną jak niemiecka ofensywa w ’39: retro sprzęt, kasetowy Zenit, brezentowy namiot z Legionowa i cel – tajemnicze, idealnie okrągłe oczko wodne na rubieżach nadleśnictwa Stuposiany. Po drodze wilcza eskorta, leśny mandat prawie „w prezencie” i off-roadowa walka o każdy metr. Jeśli chcesz zobaczyć, co kryją mniej uczęszczane szlaki i dlaczego przeklinam masową turystykę, zanurz się w tę gawędę – a potem wpadnij do mnie po więcej jako do swojego Przewodnika po Bieszczadach.
Jeżeli marzy Ci się nocleg w samochodzie na szczycie bieszczadzkiej góry, pod milionem gwiazd, tuż przy tajnej i nieistniejącej już chacie, o której wie każdy miejscowy (ale, o zgrozo, nie wiedziała straż leśna) – to czytaj dalej. Opowiadam, jak Przewodnik po Bieszczadach usadził się w wyleniałym Land Roverze Discovery, nasłuchiwał wilków, popijał czaj z rumem i zastał świt, którego nie pokazują w folderach dla mas. Dowiesz się też, skąd wzięła się moja mania odkrywania „sekretnych” miejsc, dlaczego przy pierwszej konnej wyprawie koło Zawozu kompletnie zgubiłem drogę, oraz jak samemu przeżyć taką przygodę i nie skończyć z mandatem w zębach.
To zdjęcie nie przejdzie do historii jako World Press Photo… nie będzie propsowane przez PTTK, PTSM – i sru. Nie muszą.
Foto przedstawia sedno niejednego bieszczadzkiego wieczoru. Kocher, pitraszony czaj na wodzie z potoku – Kirie Elejson jak bardzo niepowtarzalny smak ma woda na Beniowej czy Chuczwicach. Tak. Najbardziej widoczna jest butelka, a to co jest faktycznie nieuchwytne, niepowtarzalne i stanowi największą wartość znajduje się w menażce.
Z perspektywy czasu fotografia jest bardzo sentymentalna. Na półce stoi ta sama menażka i kieliszek. Flaszka wypita, zapalniczka zgubiona, nóż skradziony, kubek przepadł, podłoga spalona – z całą chatą z resztą.
Na deskach tych właśnie miała miejsce pewna piękna historia – która zaczęła się bimbrem w Wilczyj Dupi, i legitymowaniem przez WOPistów następnego rana a skończyła… Myślę, że na Biniowej wiele historii się jedynie zaczyna….
Wyobraź sobie moje pierwsze spotkanie z Bieszczadami: kilkadziesiąt lat temu, w okolicach Zawozu, gdy wsiadłem na konia „na oklep” i ruszyłem w nieznane. Nie miałem wtedy bladego pojęcia, że to właśnie ten nieokrzesany zakątek Polski stanie się moim drugim domem, sceną tysięcy przygód i wielkich odkryć. Dziś jestem przewodnikiem po Bieszczadach, który pokazuje turystom miejsca o nie zawsze czystej historii czy niekiedy niewygodnej prawdzie. Jeśli szukasz bloga, który zdejmuje wygładzony lukier z bieszczadzkiej opowieści – witaj w mojej rzeczywistości.
Dziś wydaje się, że to było jakoś koszmarnie dawno - a tak na serio, od tamtego czasu zbyt wiele się nie zmieniło w Bieszczadach.
Fotografia przedstawia pojazd zrywkowy "retro" napędzany dwoma końmi. Doprawdy nie mam pojęcia dlaczego wtedy zrywkę robiono końmi.
I teraz możnaby zadać pytanie – po co ten artykuł?
Poniższy tekst jest moją próbą uporządkowania publicznej narracji w konteście Zbrodni Wołyńskiej oraz UPA- tematu tak często powracającego na wycieczkach i przy Bieszczadzkich Ogniskach.
Podziel się swoją opinią o przewodniku po Bieszczadach!
Bieszczady, dzikie i pełne uroku góry na południowo-wschodnim krańcu Polski, od lat przyciągają miłośników przyrody, ciszy i spokoju. Jeśli niedawno odwiedziłeś te malownicze tereny z przewodnikiem w dłoni, to jesteś we właściwym miejscu, aby podzielić się swoimi wrażeniami!
Wielkie zaskoczenie! Wow! Niesamowita niespodzianka od Google.
Blisko rok temu, zupełnie nie ogarniając sytuacji wstawiłem swój przewodnik do sklepu Google Play. Książkę wpychałem tam na siłę, nie zrażając się drakońskimi prowizjami, ani topornymi wtedy i nieczytelnymi dla mnie stronami www, przez które trzeba było przebrnąć.
Do napisania tego artykułu nakłonił mnie kolega, który przekonał mnie, że jest sporo osób które takiego artykułu potrzebują. Coś w tym pewnie jest na rzeczy. Sam po sobie wiem, jak zmieniał się mój plecak na przestrzeni lat. Kiedyś toboł ważył lekko trzydzieści kilka kilogramów, dziś jest to ok. 15 kilo i śmiało może zejść poniżej 10.
Jedna z najdziwniejszych map Bieszczad jaką kiedykolwiek trzymałem w ręce.
Według zapewnień wydawcy:
Majówka w Bieszczadach- trzy powody żeby nie jechać i siedzieć z dupą w domu. W tym roku mamy wyjątkowo długi weekend majowy. W teorii może trwać aż 10 dni. Zapewne sporo osób pomyślało, że warto jechać w Bieszczady. Nie prawda!
Tu nie będzie zbyt wielu przychylnych słów. Chcąc odnieść się do pełnej puli wydawnictw kartograficznych przyszło mi napisać i o tym ... czymś
Według zapewnień wydawcy:
Mapa w skali 1:50 000
Niedźwiedzie w Bieszczadach to temat rzeka. O miśkach w Bieszczadach pisałem już sporo, jeszcze wiecej opowiadałem na Bieszczadzkich wycieczkach. Jak się jednak okazuje, temat nie został wyczerpany. W 2015 roku wydawało mi się, że konflikt na linii człowiek- niedźwiedź osiągnął punkt kulminacyjny. W Olszanicy znaleziono ciało człowieka z śladami pogryzienia przez niedźwiedzia. To był jednoznaczny sygnał, że niedźwiedź nie atakuje ludzi tylko dlatego, że się to nie kalkuluje. Kiedy ciało leży „gotowe” to czemu nie. Pozornie. Finalnie nie stało się nic.
Wydawnictwo Ruthenus jest stałym i mocnym graczem na rynku Bieszczadzkich Map. Opisywana mapa jest najlepszym kompromisem między ilością detali, czytelnością i dostępnością.
Według zapewnień wydawcy:
Cena nabycia 10 zł wtedy chyba.
Pojechać w Bieszczady na Sylwestra. Zrobić zdjęcie z punktu widokowego, tak, żeby było widać bieszczadzkie fajerwerki na tle wioski. Kolejny pomysł zrealizowany. Co prawda nie do końca udało się wszystko ogarnąć.
Ruszaj w góry z przewodnikiem. Zwiedzaj Bieszczady z głową! Tak, to właśnie ten, długo wyczekiwany moment. Przeze mnie, ale jednak. Mówiąc całkiem serio, jestem niezmiernie dumny, że mogę Wam zaproponować przewodnik po Bieszczadach mojego autorstwa – "Nieodkryte Bieszczady istnieją naprawdę" lub po prostu – przewodnik dla dobrych ludzi. Co to znaczy? Cóż, kochasz Bieszczady? Jesteś nimi zafascynowany? Organizujesz pierwszy wyjazd w Biesy? Czytaj, planuj, chłoń te wspaniałe góry! Dołożyłem wszelkich starań, aby stworzyć książkę, dzięki której spojrzycie na Bieszczady nieco inaczej, poznacie ich drugą twarz, często ukrytą w odmętach trudnej historii i leśnych duktów. Mam ogromną nadzieję, że “Nieodkryte Bieszczady…” staną się Waszą ulubioną lekturą!
Pamiętam przekomarzanie się w Cisnej w Informacji Turystycznej o tym, która mapa jest lepsza. Już wtedy trudno mi było znaleźć argumenty przeciwko Compassowi. Podczas pisania tego tekstu przyjrzałem się dokładnie mapie i jestem pod dużym pozytywnym wrażeniem.
Według zapewnień wydawcy:
Cena nabycia 10:90
Mapa dla mnie jest odzwierciedleniem rzeczywistości, a rzeczywistość po odczytaniu mapy Comfort Map może zadziwić. Przekonaj się, czym się różni mapa Express Map od najlepszej mapy Bieszczad.
Jak zapewnia wydawca:
Cena nabycia: 21,90. Ale czy warto?
Z przewodnikiem odwiedzamy mroczne zakątki Bieszczad. Jeżeli wydaje Ci się, że Bieszczady to wyłącznie dzika przyroda – gęste lasy, piękne szczyty na czele z Tarnicą i bogactwo zwierzyny, to jesteś w ogromnym błędzie. Oczywiście, znajdziesz tu wszystkie wspomniane elementy, jednak wystarczy zdjąć z półki przewodnik po Bieszczadach, by przekonać się, że jest tu cała masa innych atrakcji. Chociaż, będąc szczerym, sam nie wiem, czy “atrakcje” to właściwe określenie. Jeśli spojrzymy na Podkarpacie przez pryzmat historyczny, szybko okaże się, że region ten kryje znacznie więcej, niż początkowo mogło nam się wydawać.
Wybór najlepszej Mapy Bieszczad nie jest łatwy, oferta jest duża a różnice subtelne. Od lat podróżując po Bieszczadach kupuję masę map. Jako Przewodnik po Bieszczadach, rokrocznie zdzierałem wiele map, pokazując turystom, gdzie jesteśmy, gdzie byliśmy i jaki gdzie znajduje się kolejny punkt szlaku Bieszczady według Barnaby. Często na mapie rysowałem, pisałem. Nie mam cienia wątpliwości: Mapa Bieszczad poddawana jest równie ciężkim próbom co np. buty, plecak czy namiot. Bywa, że w ciągu tygodniowego wyjazdu całkowicie zużywa się mapa, ale czy to ma znaczyć, że lepsza jest laminowana?
Jak wybrać idealne buty w góry? Kilka tygodni wcześniej opisałem jak wybrałem najlepsze buty w Bieszczady. W dobie masowej nadprodukcji wszystkiego, nie każdy zdecyduje się na zaproponowany model butów górskich. Warto jednak mieć świadomość na co zwracać uwagę.
Po sukcesie artykułu: jakie buty w Bieszczady postanowiłem napisać: jaki namiot w Bieszczady- bo i w tym temacie mam trochę doświadczenia i przemyśleń. No ale zacznijmy od początku, na początku był Fjord Nansen Islandia, potem Jack Wolfskin- jakieś iglo, potem norka, a na końcu Husky Felen. Każdy miał swoje zalety... i wady. Zapraszam do lektury
Temat bieszczadzkiej ropy naftowej jest dla mnie wyjątkowy. Po wielu wielu latach podróży po Bieszczadach, przeczytanych licznych książkach i galonach bimbru opitego z miejscowymi, miałem mniemanie, że jako tako poznałem Bieszczady. Jakie było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że żaden przewodnik po Bieszczadach nie prowadzi wycieczek na stare kopalnie ropy naftowej! Skąd to wiem? Kiedy docierałem do kolejnych odwiertów- miałem wrażenie, że jestem na planie Indiana Jones, że jestem tu pierwszy. W większość miejsc nie docierają nawet zwierzęta.
Zapraszam do zapoznania się z krótką historią ropy naftowej w Bieszczadach, z moją przygodą odkrywania szybów naftowych w Bieszczadach. A na deser (tzn na końcu) krótki film
![Śmierć w wakacje w Bieszczadach [foto: Andrzej Żmiju Borowski]](/images/blog/2018_06_23_smierc-w-bieszczadach-sml.jpg "Jakie buty w Bieszczady")
Cisnąc na gaz w samochodzie nie zyskasz kwadransu nawet na najdalszych trasach. Od kiedy Polska weszła do Unii, z bieszczadzkich dróg znikły dziury a na asfalcie pojawiły się trupy: wszystkie i bez wyjątku gatunki chronione- ofiary ludzi, którzy przyjechali w Bieszczady na urlop i pędzą i wypoczywają jednocześnie.
Piszę ten tekst, bo niedawno kapnąłem się, że do wywodu na temat butów w Bieszczady byłem prowokowany zbyt wiele razy. Na znalezienie swoich idealnych butów potrzebowałem z górką dziesięciu lat. To były poszukiwania pełne krwii, łez i wielu dziwacznych przygód. Podzielę się tu swoimi doświadczeniami, bo nie chcę aby inni powielali te same błędy.
Jako bieszczadzki przewodnik pokazuję turystom nie tylko punkty widokowe i zwierzęta. Często godne uwagi są rośliny. Czosnek niedźwiedzi jest właśnie taką rośliną. Rozpoczynając sezon wycieczkowy wczesną wiosną lubię zatrzymywać się na czosnek w okresie około obiadowym. Trochę tak, jak to ma miejsce z grzybami jesienią. Bardzo go lubię i kiedy tylko jest możliwość zajadam się nim do granic rozciągliwości żołądka.
Miejsce opisane w Bieszczadzkim przewodniku, do którego nigdy nie prowadziłem wycieczki. W środku doliny na zboczu znajduje się skała, spod której jest fenomenalny widok na baśniową dolinę. Idealne miejsce do obserwacji życia Prawdziwych Bieszczadników: wilków, niedźwiedzi, saren, jeleni, bobrów, żubrów. Zarastająca dolina, w której niegdyś tętniło ludzkie życie jest wymarzonym miejscem dla zwierząt. Szczególnie stare sady są bazą pokarmową dla wielu zwierząt.
Zdjęcie na miarę Bieszczadzkiego Przewodnika! Historia wykonania tego foto wiąże się z niesamowitym heroizmem, walką ze słabościami. Noc była bezchmurna, podniosły się gęste mgły. W bimbrowym przypływie geniuszu zrodził się pomysł, aby o wschodzie ogarnąć fotografie na cmentarzu na Beniowej.
Poznałem gościa podczas pierwszego pobytu w Bieszczadach. Kupiłem 3 rzeźby, które miały być wysłane pocztą. Po pół roku musiałem wrócić, przypomnieć się o przesyłce. I tak oto utrwaliliśmy sobie swoje personalia. Kiedyś, kiedy nasza znajomość mogła jeszcze sporo znieść, byłem u Rycha częstym gościem. Na tyle częstym, aby uznać pewien ciąg wydarzeń za schemat.
Pamiętam jak znaleźliśmy z ojcem to miejsce. To były czasy, kiedy na przełęcz Żebrak można było wjechać bez obaw o uciążliwości nadleśnictw. No i auto było wysoko zawieszone, więc nadwozie pozostawało nad pokrywą śnieżną. Fajny czas. Dużo w tamtym okresie poznałem nowego. Dużo z tamtego czasu znalazło się w Bieszczadzkim Przewodniku
Przed wydaniem przewodnika istniało parę pomysłów na okładkę. Ostatecznie okładka bieszczadzkiego przewodnika ma formę znaku zakazu ruchu, ze zdjęciem w środku. Kto wie co przedstawia fotografia?
Tak się stało, że trafiłem do Radio Poznań. 15 lutego 2018 byłem gościem Joanny Diviny i Franciszka Walerycha w programie Mała Czarna. Jako Przewodnik Bieszczadzki opowiadałem o bezpieczeństwie podczas zimowego wyjazdu w Bieszczady, oraz zimowych atrakcjach Bieszczad
Jakoś tak bez większego konkretnego powodu pojawiłem się u kumpla, a ten wypalił, że coś się kroi i że czy mogę pomóc. Moja dyskoteka była daleko w Bieszczadach, więc ucieszyłem się, że uda się choć na papierze wskrzesić motor. Zaproponowałem swoją pomoc przy tworzeniu gazety, no i udało się stanąć na wysokości zadania. Miało być o przygodach w Bieszczadach a wyszło sporo więcej. Nie było zbytnio czasu się spotkać na spokojnie, więc większość detali ustalaliśmy mailowo. Ustalaliśmy to znaczy ja otrzymywałem dokładne informacje o czym pisać, a potem wypluwałem nowe teksty.
Ta gazeta to sporo mnie, tak na luzie, bez spiny, z jajem.
Od kiedy zakończyłem etap Wycieczek Bieszczady według Barnaby, zjechałem z gór i zostałem gnidą miejską, co pewien czas powracają pytania „co polecasz na pierwszy wyjazd w Bieszczady”. Pytania te dotyczą kwestii mniej książkowych: noclegów i knajp. Pora uporać się z tą częścią, której nie chcę rozdmuchiwać na kartach przewodnika „Nieodkryte Bieszczady istnieją naprawdę”.
Jako autor- wydawca Przewodnika Bieszczadzkiego nawiązałem współpracę z Husky Polska. W przewodniku Nieodkryte Bieszczady pojawiła się subtelna reklama namiotów Husky. Mam nadzieję, że ta dodatkowa strona będzie zachętą do zapoznania się z ofertą czeskich namiotów.
Wyruszając w Bieszczady, wyobraź sobie, że jesteś poszukiwaczem przygód, gotowym na ekscytującą przygodę w tajemniczym kraju. Przed Tobą rozciągają się dzikie góry, pełne ukrytych skarbów i nieodkrytych ścieżek. Ale nie martw się, mam dla Ciebie mapę, która odkryje przed Tobą wszystkie sekrety tego magicznego miejsca.
Self- publishing niezależne wydawnictwo. Krok po kroku!
Daj co mi się należy bo po to tu bywam
Nie ma nic, nic kurwa nie spływa
Jak wyjadę swą ścierką rano
On sunie przez miasto Nissanem Terrano
I znowu usłyszę "nędza na rynku"
Sekretarz to wampir w spoczynku
Mój wydawca jest złodziejem... (Kazik)
Przewodnik "Nieodkryte Bieszczady istnieją naprawdę" już po kolejnej korekcie. Jeszcze tylko ostatnie szlify i premiera!
Poza usunieciem drobnych, ale irytujących mnie, jako autora błędów, należy spodziewać się nieco więcej zdjęć, w większym formacie. Nowością będzie też wersja anglojęzyczna. Takie rozwiązanie wynika z obserwacji wielu rodaków, którzy przyjeżdżają tu z emigracji na urlop i są w towarzystwie obcojęzycznych przyjaciół.
Na foto, na mapie chochlik kartograficzny istniejący juz od wielu lat.
W piątek 1 listopada 2013 roku w Bieszczadach miała miejsce premiera mojej pierwszej książki "Nieodkryte Bieszczady istnieją naprawdę". Tego dnia przekonałem się, że ten śmiały krok, samodzielne wydanie książki, to dobre posunięcie. Poznałem też radość pisania dedykacji w książce.